ξέρεις τι διαφθορα υπάρχει στην επαρχία;
αυτή που μένει στη στροφή στον Άγιο Αθανάσιο
την πιάσανε στο κρεββάτι με τον κηπουρό
δυο αστροναύτες
με πυρίμαχες στολές
άσπρες
τους καημένους
τους έκοψαν τα βαρέα κι ανθυγιεινά
και τα μαλλιά τους
για να μη μοιάζουν με τον Ιησού
δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε το κατ’ εικόνα

κρέατα πουλάει ο άντρας της
βγάζει λεφτά τι θαρρείς εσύ
κέρματα χαρτονομίσματα
τα κέρματα τα κρατάνε στο σπίτι
για να πετροβολάν ρουφιάνους
γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια
πέφτουν
δεν έχει χώρο πάνω στην τηλεόραση επειδή είναι φλατ σκρην

πάλι καλά που δεν κάνανε και κανένα παιδί

έλα ν’ αγαπηθούμε
στις παρυφές της ηθικής
χωρίς το στίγμα της ντροπής
των μικροαστικών των εαυτών μας

αποδομητικά πουλιά
σκίζουν τους ουρανούς της πόλης
κι αν πεις πως ήμουνα καριόλης
κάτι δεν έκανες σωστά

αποδομητικά πουλιά
θα πει αγάπη στο περίπου
κι αν έψαχνες το ακριβώς
κουκλίτσα μου διαφωτισμός
διαφωτισμός

έλα ν’ αγαπηθούμε
στον μέσα χώρο της στιγμής
στο κλείσιμο μιας εποχής
στο επέκεινα των εαυτών μας

αποδομητικά πουλιά [...]

έλα ν’ αγαπηθούμε
μέχρι να βαρεθούμε
έλα ν’ αγαπηθούμε
αλλά όχι και πάρα πολύ

~

[Όταν η Λουίζα Δολόξα συναντάει την Αγία Κοάλα.]

Ανάμεσά τους ο μεγάλος νεκρός που γύρισε στη ζωή με μια έκρηξη κρότου λάμψης προσπαθεί να χορέψει αδέξια μα είναι άλλος, γύρισε κάτω απ’ τον ουρανό με δυο πόδια, δυο χέρια κι ένα κεφάλι αλλά η υφή του δέρματός του είναι διαφορετική, είναι παραγεμισμένος με ακατανόητες ουσίες κι εκεί στις κόγχες που κάποτε ήταν τα μάτια του φωσφορίζει μια ξένη λέξη που επαναλαμβάνεται μέχρι να χαθεί.

Έχοντας έντονα την αίσθηση πως δεν έχω πεθάνει ακόμα συνεχίζω να χορεύω αφήνοντας πίσω μου ό,τι ξεφλουδίζει και πέφτει, φυτεύοντας κάτω βουναλάκια από αταίριαστες αφηγήσεις, προσεχτικά κομμένα στρογγυλά νύχια, σίδερα και λέπια δράκων.

Όταν χτυπάει η καμπάνα καταλαβαίνω πως η νύχτα έχει τελειώσει. Αν πρέπει να ξημερώσει κάπου καλύτερα να ξημερώσει εδώ. Ο ήλιος προστάζει να σταματήσει η κίνηση και τα μάτια μου σαρώνουν το έδαφος αδιάφορα. Δεν θα έρθουν οδοκαθαριστές, θα τα μαζέψουμε εμείς. Λίγη ώρα μετά ζωντανοί και πεθαμένοι κατεβαίνουν το λόφο τρέχοντας προς όλες τις κατευθύνσεις, σαν κατσαρίδες. Μερικοί ποτίζουν τα άγρια φυτά με τα δερμάτινα φύλλα δίπλα στον ξύλινο φράχτη. Τρία καπέλα κουτρουβαλάνε το λόφο μαζί με μας, το ένα γεμάτο με αριθμούς, το άλλο με λέξεις, και το τρίτο με οικοδομικά υλικά και αποτσίγαρα.

Θες ένα; Μου λέει κάποιος με μακρυά μαλλιά. Έτσι κι αλλοιώς θα κάνω μπάνιο, του λέω και φοράω το τρίτο καπέλο λίγο στραβά.

Έκανα μπάνιο τελικά αλλά δεν έπλυνα τα μαλλιά μου. Κοιμήθηκα με το καπέλο. Το πρωί καθώς κοιμόμουν βγήκε από μέσα κάτι φριχτό που μου δάγκωνε το στέρνο και τα δάχτυλα, μια ζωγραφιά με ανάποδη βαρύτητα που παραλίγο να με σκοτώσει και μια κοπέλα που με φίλησε και μου έδειξε τα δόντια της φιλικά.

Όταν το φέρρυ φτάνει μας τραβάει σαν μαγνήτης. Μπαίνουμε στο ανοιχτό στόμα του. Ένας χάλκινος ήχος γεμίζει μια αλυσίδα από στιγμές, και μας παίρνει ο αέρας.

- Γιατί κλαις;

Γιατί γνωρίζω πως είμαι [και όχι πώς είμαι].

- Γιατί δεν κλαις;

Γιατί το ξεχνάω.

- Πού είναι ο βάλτος;

Α, αυτό είναι εύκολο. Νά, εκεί. Πίσω απ’ το τελευταίο δέντρο.

- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;

Ω, μα είναι ο κύριος Τοτ – και είναι απ’ έξω.

- Πού συναντάς μία εντελώς δική σου άβυσσο;

Στα σοκολατάκια Τζοκόντα.

- Περιφρονείς κάτι;

Ναι, αλλά μόνο όταν βρέχει.

- Θα ερωτευόσουν για πάντα;

Είμαι ήδη ερωτευμένη για πάντα [και για κοάλα].

- Γιατί πωλούνται τα “έργα τέχνης”;

Γιατί το ντους έχει διαρροή με αποτέλεσμα να βρέχει στην κουζίνα.

- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;

Μου κάνει το ίδιο, γιατί η απάντηση μου θα ήταν η ίδια.

- Do you remember revolution?

I remember everything.

- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλλε το ωροσκόπιό σου;

Αν ερχόσουν για παρέα…

- Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο;

Το εγχείρημα θα παρουσίαζε δυσκολία – είναι μέλος της Αόρατης Χορωδίας [one voice per part, για να μην ξεχνιόμαστε].

- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;

Θα προτιμούσα να μου στήσει παρτέρι, αλλά στην ανάγκη…

- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;

Συμφωνώ με τον κ. Θρώγκο.

- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;

Θα το εξέταζα εξονυχιστικά.

- Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;

Θα περίμενα κάποια καλύτερη προσφορά.

- Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;

Ναι, αν το ήθελες κι εσύ.

- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;

Στατιστικά, όχι.

ω ναι

Κι ύστερα το πάντα πέρασε κι η φούγκα έσπασε κι έγινε δρόμοι.
Κι ύστερα ο τελευταίος απ’ τους δρόμους τέλειωσε κι είδα τότε τον τελευταίο σταθμό τραίνων του κόσμου
όπου κανένα τραίνο δε σταματάει, παρά την τεράστια κόκκινη πινακίδα που γράφει πάνω της STOP με Helvetica bold.

Είδα ότι μου έκλεψαν τα μαλλιά και το χαμόγελό μου.
Είδα ένα κορίτσι τυχαίο, σαν όλα τ’ άλλα.
Είδα μυστήρια πράμματα.